आज आम्ही कॅन्टीनला (Mensaला) जेवायला गेलो. जेवण्यासाठी एक मेक्सिकन व्हेज बर्गर आणि मेक्सिकन डिश चिली विथ बीन्स घेतली होती. जेवणानंतर मिताली तिच्या युनिव्हर्सिटीत कामासाठी गेली आणि मी सायकल चालवायला.

संध्याकाळी युनिव्हर्सिटीच्या रस्त्याने पुढे चालत चालत एका छोट्याशा टेकडीवर गेलो. जातांना मोकळे रस्ते आणि मोकळा श्वास- सुंदर मिलाप! इथे अगदी आतले रस्ते पण व्यवस्थित आखीव आणि रेखीव. प्रत्येक रस्त्यावर झाडांना प्रोटेक्टर आणि पार्किंग प्लेस फक्त आतल्या आणि मेन रोड वर फरक एवढाच की तिथे सायकल ट्रॅक नसतात. तिथे एका बाजूने सॉफ्ट चढाव असून मग वरती सनसेट पॉईंट आहे. टेकडीला प्रदक्षिणा घालून तोच रस्ता खाली उतरत येतो. तिथे झाडांना पाने नाहीत पण नुसती छोटी-छोटी रंगीबेरंगी फुले. खूप सुंदर आणि मनमोहक दिसतात. सनसेट व्हायला तासभर असल्याने आम्ही परत घरी परत निघालो. वाटेत तिथे एका बाकावर बसलो होतो. तिथे आजूबाजूला सुंदर सुंदर बंगले आणि गार्डन. चालत चालत बोलत असताना माझ्या तोंडून पटकन निघून गेले की इथे काही वर्षांनी मिताली तुझा पण बंगला असेल. आईचे आशीर्वाद वाया जात नाही. तिचा बंगला बघायला मी असेल नसेल पण मधू, युवराज व चारू नक्कीच असतील. युवराज मिताली मावशीच्या बंगल्यात त्याची सुट्टी घालवेल.

बाकावर बसलेले असताना तिथून एक ग्रे कलरचा बोका, मागच्या बंगल्यातून चालत चालत आमच्या दिशेने आला. वाहवाह! काय ते डौलदार चालणे! आम्ही बघतच राहिलो तर तो आमच्या पायाशी येऊन बसला. आम्ही त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवला ते त्याला खूपच आवडले. जवळजवळ पाच ते दहा मिनिटे आमच्याकडून लाड करून घेत होता. त्याला बघून Ranchoची खूप आठवण झाली. आम्ही त्याचे नाव जॉनी ठेवले. अशा रीतीने अत्यंत आनंदात दिवस संपला आणि आम्ही घरी परत आलो.

Pages: 1 2